289 



ik in het niet verzonken ?" Dit schrikwekkend vermoe- 

 den werd hem , met elk oogenblik waarschijnlijker. 

 Geen geluid deed zich hoegenaamd hooren. Alles was , 

 als de stilte vanhetgraf; alles dikke, digte duisternis. 

 In gedachten verdiept , hield onze held eene alleenspraak. 

 »Zeker, zeker — zei hij — ben ik in het niet verzonken ; 

 ik lig midden in het niet; wat zal ik aanvangen? 

 welk leven kan ik Ieiden ?" Na rijpelijk overwegen , 

 kwam hij op het denkbeeld , dat het beste in zijn' toe- 

 stand zou zijn — niets te doen. Deze gedachte drukte 

 hem hoe langer hoe dieper ter neder. Hij lag een' ge- 

 ruimen tijd stil , als in het graf , en verroerde geen lid. 

 Op eens hoort hij , niet ver van hem af , in het 

 duister, eenige zware stappen naderbij komen. »Wie 

 daarl" riep hij, met eene soort van doodenstem. »Ho 

 ho!" — hoorde hij antwoorden — »ligt gij daar nog 

 rustig en wel in uw slaapstee* , heer komediant ? 

 Marsch , op de beenen , en er uit ; de reis is ten 

 einde ; we liggen in de haven !" 



Chat sprong , verrast en opgetogen , in zijne hangmat 

 op tegen de zoldering. »In de haven ? — riep hij — 

 God zij dank !" Hij klapte in de handen , stak ze 

 uit naar die zijde , van waar hij de stem had gehoord , 

 en van waar eene flaauwe schemering van boven neder- 

 viel. Hij vond eene ladder en klom naar boven ; en ziet , 

 daar flikkerden de sterren boven zijn hoofd , en voor hem 

 lag de verlichte stad ; terwijl hij de teer- en brandlucht 

 der scheepswerven van verre rook. »God dank ! juichtte 

 hij , uit de volheid zijns harten — wij zijn in Toulon !" 



