290 



De oude stuurman zat op het dek. Chay groettc 

 hem met een verruimd gemoed. »Nu , mijn vriend! 

 wat zijn wij er gelukkig afgekomen !" — »Ja wel ge- 

 lukkig — riep de oude — de heilige maagdheeft, ter 

 liefde van haar schip , een wonder gedaan ! Juist op het 

 oogenblik , dat de engelschman ons wilde nemen , zond 

 ze hem een' storm op den hals , en die heeft hem den 

 kop gewassen. Maar , hoe hebben wij ook gemanoeu- 

 vreerd! Wat zegt ge van onze manoeuvre, heer ko- 

 mediant? hee?" — »0, het was eene voortreffelijke 

 manoeuvre!" — »En welk een storm! tien knoopen 

 liep ons schip in een uur!" — Nu eerst schoot onzen 

 vriend de schrik over het doorgestane gevaar in de 

 beenen. »Om 's hemels wil — riep hij — een storm?" — 

 »Hoe , wat duivel ! — zei de oude — ge doet even als of 

 ge er niet bij waart geweest!" — »Ik, wel zekerlijk, 



wel zeker, de storm hemelsche moeder!" — En 



nu daalde , stil en bedaard , onze held weder in de 

 donkere kajuit, om te danken en zijn geweer te 

 gaan halen. 



Eenige minuten later , sprong hij , met het geweer 

 in den geweer-zak op den arm, luchtig gelijk hij 

 was , in eene der vele booten , die ten dienste der 

 aankomende reizigers gereed liggen. De boot gleed 

 voorwaarts , en met drie roeislagen voelde de reiziger , 

 tot zijne hartelijke blijdschap , den vasten grond onder 

 zijne voeten ; hij stond op de stevig gemuurde kade. 

 »God zij dank! — sprak hij — ik ben in Toulon; tien 

 men van Marseille! Morgen kan ik tenuis zijn. Nuda- 



