293 



maar het hielp niet. »Het is een wonderschoone mor- 

 een," zoo ging hij voort, — maar het was of hij tot 

 dooden sprak. »Men reist te land toch geruster dan 

 op zee;" — den drie overigen scheen dit volkomen 

 onverschillig te zijn. 



Nu begon hij te begrijpen , dat hij het wat duidelij- 

 ker moest aanleggen ; daarom wendde hij zich meer 

 bepaald tot zijnen bimrman ter regter zijcle, »denkt 

 gij, mijnheer, dat wij vroeg genoeg zullen aanko- 

 men? M — »Alle venti tre" (ten 23 ure , dat is: een 

 nur na zonnenondergang) antwoordde de buurman. »Alle 

 venti tre? — hernam Chay — mijnheer is zeker een 

 Italiaan, Signor Ilaliano?" — » Signor si." — »Uit 

 Nizza?" — »2>i Firenze " was het wederantwoord ; 

 y>de Florence? — nit Florence? wel duivels, dan 

 zijt ge nog ver van huis ?" — Na dit kort gesprek , 

 wendde Chay zich tot zijn overbuurman ; »vergeef het 

 mij, mijnheer, als ik mij niet bedrieg, meen ik reeds 

 crgens het genoegen te hebben gehad u te ontmoeten. 

 Zijt ge niet van Marseille?" — » Signor , no! di Li- 

 vorno." — »Zoo, zoo, nit Livorno; in Livorno ben ik 

 niet bekend." — Nu nam ook de derde reisgezel , die 

 tot hiertoe somber in zijn hoekje had gezeten , het 

 woord op, en zeide : ?>Jo sono di Pisa." — »Zoo, 

 waarachtig! — riep Chay en lachtte — dat treft al heel 

 bijzonder; drie Italianen en een Franschman." — »Als 

 het u welgevallig is — ging de Pisaner voort — ik spreek 

 een weinig fransch." — r>Tant mieux — zei Chay — 

 dan begrijpt gij ook , dat ik wel versta , wat men mij 



VIJFDR JAARCANG. id 



