206 



name di quel vilagio?" — »Ponto d'Era^ hcrnam hef 

 meisje. — »Van dit dorp heb ik in mijn geheele le- 

 ven niet gehoord ; maar na Ponto d'Era , lief kind , 

 che si trova?' dan komt toch le Bausset, niet waar?" 

 — »Dopo ponte d'Eru, Empoli" — »En wat komt dan ; 

 le Bausset immers?" — »Firenze " hernam het meisje. 

 Dit antwoord trof onzen vriend als een donderslag. 

 Zijne handen vielen voor hem op de tafel ; de tong 

 in den mond was hem als verlamd; een kwartier 

 lang stond hij als een standbeeld. Een teug bran- 

 dewijn bragt hem eindelijk tot zijne bezinning. Hij 

 liep de denr uit , om het dorp en den weg in oogen- 

 schouw te nemen. 



Op het kerkplein vond hij , tot zijne groote vreugde , 

 vier fransche soldaten. »Dat zijn landslieden , — dacht 

 hij •— die zullen wei eerlijk met mij omgaan." Nog 

 wilde hij niet gelooven, dat hij zoo ontzettend ver 

 van huis was. Hij verlangde bewijzen , afdoende , 

 handtastelijke bewijzen van zijne misvatting. »Brave 

 kamaraden ! — riep hij den soldaten toe — ik ben een 

 ongelukkige Franschman, en heb mij onderweg deer- 

 lijk vergist. Weest zoo goed , en zegt mij , hoe 

 heet de naaste stad aan deze zijde?" — nLivorno,'* 

 antwoordde de sergeant. — »Och hemel , dus werke- 

 lijk Livorno! en als men den gindschen straatweg 

 volgt, waar komt men dan?" — » Te Florence — sprak 

 de soldaat; wilt gij ook nog meer weten?" — »Har- 

 telijken dank , sergeant !" antwoordde Chat. De sol- 

 daten gingen verder. Onze vriend stond op den 



