125 



die op plaats stond , en begaf zich naar de keuken. 

 »Jongen, Moquet," zeide mijn vader, die hoewel hij 

 soldaat was twee of driemaal onder ziilk eene operatic 

 flaauw wasgevallen, » Jongen, Moquet, wat een ongeluk!" 

 »Ja, Generaal! antwoordde Moquet/' het is een 

 »ongeluk. Indien het niet gebeurd was , zou ik ze 

 »allemaal geschoten hebben, zooals ik u beloofd had; 

 »maar er is ^een tijd verloren." 



— »Hoe, gee n tijd verloren, wat meen je Moquet ?'* 



— »Ik wil zeggen, Generaal, dat gij mij een uwer 

 »geweren moest leenen , daar het mijne, zoo als gij 

 »ziet, er genoeg van heeft, en ik de eendvogels nog 

 »eens zal opzoeken." 



— »Wat, wil je het nog eens probeeren?" 



— »Wel ja, Generaal! ik ken de roetstee; alleen 

 » moest gij mij wat papier geven. Die stinkende mos! 

 »ik zal het onthouden." 



En Moquet nam een der vijf of zes geweren van 

 mijn' vader, en niettegenstaande alle opmerkingen ver- 

 trok hij. 



Tegen den avond kwam hij met negen eendvogels 

 terug, welke met de beide eersten , elf iiitmaakten. 

 Het scheelde er maar een, dat hij de geheele kluft had 

 geschoten, hetgeen hij aan het springen van zijn ge- 

 weer toeschreef , welk ongeluk hem minder kon sche- 

 len , dan dat hij die eene eend niet had. 



»Een ongeluk komt nooit alleen," zegt een oud maar 

 waar spreekwoord. Moquet had een' voortreffelijken 

 bond, half hazewind, die een haas twaalf uur ver 



