128 



die met hunne bijltjes wakker bezig waren en zich , 

 toen ik naderde , verwijderden ; doch spoedig daarna 

 bemerkte ik , dat zij zich slechts aan de andere zijde 

 van den door het bosch loopenden grindweg begeven 

 hadden, waar zij hun bedrijf bleven voortzetten. Terwijl 

 ik dien weg overging, zag ik in de verte een schitterend 

 meteoor opdagen, dat zich, naderende, in de gedaante 

 van eenen Rijks-veldwachter oploste , wiens blinkende 

 hoed en blankgepoetste wapens de stralen der zon 

 weerkaatsten en waarin ik den persoon van N. N. 

 herkende , die vroeger , als gemeenteveldwachter , de 

 schrik der houtdieven was. 



Verheugd over deze ontmoeting, deelde ik hem de 

 tegenvs^oordigheid der houtdieven mede , die w^ij op 

 geringen afstand duidelijk hoorden hakken. 



»Je komt als geroepen," zeide ik, «die brutale ke- 

 »rels schijnen voor mij niet te w^illen ruimen, pak jij 

 »ze maar eens op, je krijgt dan eene goede fooi, want 

 »onze nieuwe veldwachter weet ze zoo goed niet onder 

 «den duim te houden." 



»Dat zoude ik met pleizier doen" was het antwoord, 

 »maar ik kan het immers niet! Hoe wil ik met al 

 »die spullen door het hout been komen? Het is al 

 wlastig genoeg om er mede langs den publieken weg 

 »te moeten kuijeren. — Zie zelve maar eens hoe ik 

 »beladen ben!" 



Waarlijk , ik moest den man gelijk geven , toen ik 

 den inventaris van zijne tuigagie opmaakte : de zware 

 hoed met den paardenstaart , de groote brieventasch , 



