104 



het aanlokkelijke van het jagtvermaak zoo zeer ver- 

 hoogen en voeden. Neen, hij die de heide, als eene 

 eenzame, akelige landstreek beschouwt, kent haar 

 niet. Zij is dor als voorwerp van landbouw; doch 

 ook zij is niet verstoken van het sieraad, dat de na- 

 tuur allervs^ege met kwistige hand verspreidt. Het 

 prachtige heidebloempje , waaruit de bij de grondstof 

 van den geurigen honig put, streelt het oog en ver- 

 licht de donkere tint, die de bruine kleur der heide, 

 vooral van verre, veroorzaakt. 



Daar leeft en tiert eene menigte vogels, verscheiden 

 in vederdos en merkwaardig door hunnen zang. 

 Wien kan het lied van den leeuw^erik onverschillig 

 zijn, wanneer hij uit de eindelooze vlakte al hooger 

 en hooger stijgt, en, in het voile genot des dageraads, 

 den galm van een aandoenlijk morgenlied verre ver- 

 spreidt ? Niemand ! 



Haakt gij naar treffende natuurtooneelen? Zons op- 

 en ondergang, de uitbarsting des onv^eders ontw^ikke- 

 len zich daar in al hunne schitterende , ontzagwek- 

 kende praal. Ik zvvijg van de veelsoortige , schoone 

 vergezigten. 



Als jagtveld, levert deze landstreek twee bijzondere 

 voordeelen op : behalve eene meer veilige schuilplaats , 

 is zij het klassieke land van het gewigtigste wildbraad. 



Het w^ild is da^r veilig : het vrije uitzigt, de galm 

 dien het naderend gevaar verspreidt, gelijk b. v. de 

 dreun, dien de voetstappen op den harden, koelen 

 grond verwcliken, verzekeren het meer tegen over- 



