103 



schen, hageii en houtdammen , ruige heide, broek- of 

 polderland afgewisseld , behagen het wild en bevredigen 

 zijne grillige gewoonten. 



De heikant of de aan de heide grenzende, bebouwde 

 streken zijn, uit dien hoofde, in den regel, als voor- 

 treffelijk jagtveld bekend. 



De plantengroei , waaronder enkele wilde planten 

 eene voorname plaats innemen , levert het voedsel aan 

 het wild , hetgene , zoo als wij opmerkten , dien zigt- 

 baren invloed op de ligchamelijke eigenschappen uit- 

 oefent. 



De wilde planten hcbben, in zoo verre zij een be- 

 paald gedeelte gronds beheerschen, moeten bukken on- 

 der het gebied en het vernuft van den mensch. De hei- 

 deplant alleen strekt haar gebied nog uit over uitgestrek- 

 te gronden , in het zuidelijke en oostelijke gedeelte van 

 dit gewest. Zij en de bremstmik, verdienen de aan- 

 dacht, hoezeer de laatste, als het ware ter sluiks, 

 hier en daar, in het houtgewas zich opdringt. 



II. 



Indien de landbouwkundige de heide, niet ten on- 

 regte, als eene dorre plek beschouwt en zucht bij de 

 schatten, die zij onder hare ruwe oppervlakte nutte- 

 loos verbergt; de jagtliefhebber, integendeel, laat zijne 

 blikken met welgevallen over haar waren, niet al- 

 leen omdat zij een behoorlijk jagtveld is, maar ook, 

 omdat zij schoone natuurtafereelen ontwikkelt, die 



