101 



ontgonnen heide- en broekgronden. Naauwlijks heeft 

 spade of ploeg de bruine dorre heideplant, onder 

 den omwoelden grond bedolven en de ijzerachtige 

 aardlaag, die de doorstraling van vocht en warmte 

 belette, verbroken, of het wild, de haas vooral, ver- 

 schijnt er. Indien hij daar geene schiiilplaats vindt, 

 omdat deze gronden geene dekking aanbieden of 's men- 

 schen arbeid hem van daar verwijdert; des nachts 

 toch , lokt hem dit oord , om zoo tc spreken , onwecr- 

 staanbaar. Uit het spoor, zigtbaar op den mullen 

 grond, is duideUjk af te leiden, dat hij den omwoel- 

 den grond bezoekt, bhjkbaar om zich te verlustigen. 

 Dit spoor verraadt, door zijne zonderlinge vormen, 

 de luchtige sprongen, die spel of worsteling kenmer- 

 ken. 



De waarde van de gronden, boven vermeld, is, als 

 jagtveld, altijd in zekere mate afhankeUjk van de 

 ruimte, die de landman daarvan voor zijne woning 

 inneemt , want , gelijk van zelf spreekt , de tegenwoor- 

 digheid van den mensch verwijdert het wild, dat, bij 

 voorkeur, een rustig, eenzaam oord bemint. 



Welke is de oorzaak, die het wild naar deze gron-- 

 den drijft en aan die landstreek boeit? Deze vraag 

 schijnt niet van belang ontbloot tezijn, omdat, indien 

 ens antwoord juist is, daaruit voortvloeit eene naau- 

 were, innigere kennis van het instinct j om dit onbe- 

 paald woord te gebruiken. 



Het is eene erkende daadzaak, dat het klein wild, 

 met uitzondering van de houtsnip, die eigenlijk onder 



