100 



tusschen het wild van den zandgrond en van de klei 

 op te merken : in gestalte, kleur der vederen of van de 

 wol , den smaak van het vlecsch ; overal bemerkt men 

 onderscheid. 



Intusschen men vergete niet, dat de aard van den 

 grond zelve en het klimaat ook hier niet zonder in- 

 vloed zijn; ook dit zal bUjken. 



Onder de middelen, die den landbouw krachtig on- 

 dersteunen en uitbreiden, bekleeden de droogmakmg 

 van overstroomde gronden en de wateiieidingen , sedert 

 enkele jaren allcrwege aangewend, eene eerste plaats. 



De verbazende uitkomsten , hierdoor verkregen , brei- 

 den natuurhjk, in zekeren mate, ook de grenzen van 

 het jagtveld iiit. Zij openen nieuwe bronnen, waar- 

 uit wildrijke landouwen ontspringen. 



Het schijnt alsof deze nieuwe gronden , ook nieuwe 

 levenskracht aan de diersoorten schenken. Nergens 

 toch ontwaart men eene krachtigere voortteling van 

 het wild, dan op deze aan de golven ontwoekerde 

 landstreken. 



Het is wel waar, dat, van eene andere zijde, hier- 

 door het waterwild verdreven, het bedrijf van den 

 kooiman vernietigd en dus de afwisseling van het 

 jagtvermaak beperkt wordt; maar dit nadeel, als ja- 

 ger gesproken, zinkt in het niet, wanneer men de 

 weldaad, daaruit voor het algemeen gesproten, dank- 

 baar erkent en tevens daardoor eene ruime vergelding 

 eriangt, ten opzigte van het klein wild. 



Hetzelfde verschijnsel ontwaart men op de nieuw 



