81 



heid aankondigde. Een van hct gezelschap klom dade- 

 lijk van den olifant af, besteeg het paard, dat zijn be- 

 diende geleidde, en reed verder op verkenning. 

 Naauwelijks was hij honderd passen verwijderd, 

 toen hij zich door het dier , dat hij zocht , vervolgd 

 zag. Dadelijk gaf hij zijn paard de sporen ; zette het 

 in galop, en kwam, langs een' omweg, gehikkig weder 

 op de plaats, waar zijne vrienden hem wachtten. 

 Nadat hij zijne plaats in den rug-zetel (haudq) des 

 olifants weder had ingenomen, bestuurde men dit 

 dier naar de streek, van waar de leeuw aankwam. 

 Genoegzaam op hetzelfde oogenbllk trad hun de moe- 

 dige vijand met fierheid tegen. Toen het edele dier 

 den olifant tot op omtrent twintig schreden was ge- 

 naderd, vuurden de drie jagers te gelijk, en iedere 

 kogel trof. De leeuw deed even alsof hij geheel ge- 

 mist was. Hij naderde nog moediger, en in een 

 oogenblik zat hij den olifant, met een sprong, op den 

 kop; gelukkig was de kornak of geleider een dappere 

 kerel en aan zulke ontmoetingen gewoon. Hij liet 

 een paar krachtige vloeken hooren en begon nu, met 

 zijn' ijzeren stuurhaak, op den kop van den leeuw los 

 te slaan. Het dier gleed weder naar beneden, maar 

 sprong nu op het achterdeel van den olifant, en had 

 bijna een der jagers uit den rug-zetel gerukt. Nu 

 echter drong op nieuw een kogel, door zijn' muil in 

 het lijf. De leeuw stortte neder, en de olifant stapte 

 spoedig verder. Zoodra de verschrikte kolos tot staan 

 was gebragt , besloot de heer H. af te stappen en den 



ZESPE JAARGANG. 6 



