r8 



eene lading gekapt lood in het lijf had, $leurde hij 

 toch jjedurende eenige minuten, den kapitein, als of 

 het om te spelen ware, langs den grond heen en we- 

 der. Eindelijk zette hij een' zijner groote voorklaau- 

 wen op den mond zijns slagtoffers. De kapitein ver- 

 droeg dit dmkken eenigen tijd met groote standvas- 

 tigheid. Toen hij er eindelijk aan begon te wanho- 

 pen, dat de tijger zijnen pool vrijwillig zou terug trek- 

 ken, greep hij met zijne tanden eene klaauw van den 

 geduchten vijand en beet er zoo hard in als hij kon. 

 Deze moedige list had werkelijk het gewenschte ge- 

 volg; maar terwijl de tijger zijn' poot weder terug 

 trok, scheurde hij een gedeelte der wang van den 

 officier weg en verbrijzelde hem het neusbeen. Toen 

 legde het dier, waarschijnlijk een weinig afgemat, 

 zich aan zijne zijde neder, zijne prooi met onafgewen- 

 de blikken aanstarende. De kapitein, hoewel sterk 

 bloedend en hevige smarten lijdende , bleef nog eenigen 

 tijd liggen, zonder een lid te verroeren. Eindelijk 

 ontv^aarde hij op een' kleinen afstand zijne kamera- 

 den. Nu verzamelde hij al zijne nog overgeblevene 

 krachten, en riep luid om hulp. Dadelijk rees de tij- 

 ger op en was op het punt, om hem bij de keel to 

 grijpen; maar de officier weerde instinctmatig de doo- 

 delijke beet af , daar hij den vijand zijn' gebogen arm 

 in den opgesperden muil duwde. De arm was in een 

 oogenblik aan stuk gebeten, en toch wist kapitein J. 

 ook deze nieuwe pijn i66 te vcrdurcn, dat hij zelfs 

 g:een' enkelen klaagtoon deed hooren. Nu ging het 



