60 



de rammelaars te beveiligen, die de jongen vindende 

 deze opvreten, gelijk dit bij meerdere soorten van 

 knaagdieren het geval is. Het schijnt evenwel dat de 

 rammelaars hunne vraatzucht slechts aan de pasgebo- 

 renen uitoefenen, want naarmate deze groeijen laat 

 de voedster , bij het stoppen van den wentel , een 

 luchtgaatje open dat eindeiijk zoo wijd wordt, dat 

 men de jongen , kort voor dat zij den wentel voor 

 altijd verlaten, dikwerf voor de opening ziet buiten 

 zitten. De pasgeborene jongen zijn — in tegen overstel- 

 ling met die van den gewonen baas — blind , naakt , 

 muisvaal van kleur en hebben hangende ooren, zoo- 

 dat men hen eerder voor de jongen van een' bond, 

 dan voor die van een konijn zoude aanzien. Wanneer 

 de jongen de zorgen der voedster kunnen ontberen en 

 in hun eigen onderhoiid voorzien, worden zij door 

 deze, des nachts, een eind wegs van hun geboorte- 

 oord weggevoerd en aan hun lot overgelaten. De 

 sterke voortteling der konijnen is tot een spreekwoord 

 geworden; ofschoon sommige schrijvers wel wat over- 

 dreven in hunne berekeningen zijn, is het zeker, dat 

 een rammelaar en een paar voedsters een duin van 

 bonder d bunders, in twee jaren, zoodanig kunnen 

 bevolken, dat het vele moeite en inspanning kost om 

 ze weder uit te roeijen. 



Het konijn — het moge dan te regt of te onregt , 

 bij de vigerende jagtwet ; van de lijst der wildsoorten 

 geschrapt zijn — behoort ontegenzeggelijk tot het voor 

 den landbouw schadelijk gediertc: steeds rusteloos 



