53 



dere aarclsche gfenietingen. Het is de zegepraal van 

 den denkenden en bandelenden mensch, de zoete be- 

 looning voor doorgestane moeite en ongemak , de prijs 

 der koelbloedige behendiglieid en van het onuitputte- 

 lijk geduld. Wie denkt in zulk een oogenblik nog aan 

 eene ontrouwe geliefde, aan buisselijke onaangenaam- 

 heden, aan onverbiddelijke schnldeisschers , aan ziekte 

 of kwalen? Alles wordt vergeten! en dit groot ge- 

 noegen , dat men gesmaakt heeft , laat geene wroeging 

 achter en verveelt nooit. Van hoe weinige andere 

 dingen kan men zulks zeggen? Dus, broeders in St. 

 HuiBERT, nog eens: Leve de jagt, in het algemeen, 

 en de houtsnippenjagt in het bijzonder! 



»Waarom de houtsnippenjagt in het bijzonder?'' 

 vraagt ge welligt , » is dan de veldjagt op hoenders ook 

 »niet aangenaam? en dan -de waterjagt, op die mooije 

 »groenkoppige eendvogels en die snelvliegende water- 

 »8nippen, is die dan zoo zeer te verachten?" Ik zou- 

 de u hierop moeten antwoorden, dat alle jagt aan- 

 genaam is, mits jagtmatig, dat is: volgens de kunst, 

 bedreven. Het schieten van hoenders, of watersnip- 

 pen, voor eenen volmaakt gedresseerden staanden bond, 

 is zeker in vele opzigten het non plus ultra van het 

 jagtvermaak, en toch — men houde mij zulks ten 

 goede -— heb ik eene bepaalde voorliefde voor de hout- 

 snippenjagt. Dit vsild op zich zelve heeft zoo iets ge- 

 heimzinnigs, zoo iets jagtachtigs, hoe zal ik het noe- 

 men ? zoo iets echt wild , dat , vergeleken bij de fasan- 

 ten en patrijzen in onze goed behandelde privatieve- 



