^6 



ik ooit gezien had overtroffen , en schonk mij , bij 

 mijn vertrek , een derzelve als cen bewijs zijner vriend- 

 schap. 



Daar mijn verlofiijd nog niet verstreken was , be- 

 sloot ik de reis over Frankrijk terug te nemen, om 

 Parijs te bezigtigen , en werd steeds door mijnen 

 fraaijen bond vergezeld. 



Op zekeren dag trad ik eene restaiiratie binnen en 

 vroeg om de spijskaart; ik was juist bezig die te 

 doorloopen, toen de muziek van een regiment kaval- 

 lerie, dat voorbij trok, mijne aandacht vestigde. Ik 

 begaf mij naar het raam , om dc troepen te zien voorbij 

 marcheren , en legde inmiddels de spijskaart op mijnen 

 stocl. Hoe verbaasd was ik toen , naar mijne plaats 

 terugkeerende , ik mijn' bond onbeweeglijk voor den 

 stoel zag staan , even als voor eene kliift patrijzen. 

 Het raadsel loste zich evenwel spoedig op toen ik zag, 

 dat juist op het gedeelte der spijskaart , dat van den 

 stoel afhing , de woordcn nPerdreaux" en »Lievre'^ 

 te lezen stonden, terwijl mijn bond op dat gedeelte 

 zijne oogen gevestigd hield. 



Zoodra ik de spijskaart wegnam, ging de bond 

 weder nevens mijnen stoel liggen; doch bet vreemdste 

 van de gebeele zaak was, dat een bond die nimmer 

 uit Engeland geweest was, fransch kon lezen." 



