^2 



zijnen getrouwen bond zelden noodig: had, omdat hij 

 gewoon was alles op de plaats ncer le scliieten , had 

 hij hem to huis gelaten; eene omslandigheid , die hij 

 mi des te mcer betreiirde, omdat de hond, die zelfs 

 voor den diiivel niet bang was, spoedig bet raadsel 

 zoude hebben opgelost. 



Met eene zonderlinge aandoening, waarover de 

 anders zoo voortreffelijke schutter later veel van zijne 

 vrolijke makkers te lijden had , verliet de houtvester 

 de plaats waar hem zulke onbegrijpelijke dingen over- 

 kwamen en bleek , met verstoorde gelaatstrekken , ver- 

 scheen hij in den kring der zijnen. »Hemel, vadertje I 

 »wat is u bejegent ?" roept de lief hebben de huisvrouw 

 uit; terwijl de houtvester verdrietig de buks aan den 

 nagel hangt. »Ik weet bet zelve nog niet; doch ik 

 »geloof dat de duivel in eenen reebok gevaren is,'* 

 antwoordt hij met gedwongene bedaardheid. »Waar 

 »is Waldman?" vervolgt hij; »laat dadelijk den langen 

 »molenaar roepen!" — De lange molenaar was de be- 

 woner van eenen in bet bosch gelegen molen, een 

 ware Hercules in gestalte en kracht ; een man die zich 

 zonder aarsclen met eenen tijger zoude gemeten heb- 

 ben, wanneer hij slechts den houtvester daarmede 

 eenen dienst kon bewijzen; inderdaad, een zeldzaam 

 exemplaar, gelijk het nog, bier en daar, de handveste 

 bewoners der bergstreken kunnen opleveren ! De lange 

 molenaar verscheen, de hond werd aan de leisse ge- 

 nomen, terwijl de houtvester in kortc woorden het 

 voorval verhaalde. Toen ging het voorwaarts. wMaar 



