27 



haalde eens bij ziilk eene jagtpartij, een wakker en 

 braaf houtvester — »schoot ik eens op een' gems- 

 bok. Ik had hem goed getroffen , want, niet ver 

 van het schot , bleef hij staan (zich nederleggen , in 

 gewonden toestand , zoo als andere wildsoorten , 

 komt bij de gemzen nooit voor). Ik was echter nog 

 te vurig en volgde dadelijk zijn spoor, en verloor hem , 

 zonder dat ik nog eens kon schieten , op een' steilen 

 rotsrand, uit het gezigt." 



Ik kroop hier been, en zag hem eindelijk van verre 

 op een' kleinen uitsprong , met den kop en de loopers 

 digt te zamen gedrongen , liggen. Maar hoe derwaarts 

 te komen? — want het rif daarheen, waar hij lag, was 

 naauwelijks eene hand breed; en toch was omkeeren, en 

 den bok da^r te laten liggen, mij niet mogelijk. Ik 

 bad God om kracht , trok mijne schoenen uit en be- 

 proefde , om zoo , duim voor duim , digt langs de rots 

 voort te schiiiven. Maar ik bemerkte spoedig, dat ik 

 met de kousen aan de steenen kon blijven hangen , en 

 dan was ik verloren, want ik zou zeker 1000 voet 

 diep benedenwaarts zijn gestort. Ik kroop dus weder 

 terug en trok ook de kousen uit; nu ging het goed 

 en ik kwam behoorlijk bij den bok. Maar hier 

 viel het moeijelijkste nog te doen; hoe zou ik het 

 dier over den smallen weg mede voeren? — Ik pakte 

 eindelijk de hoornen en de voorloopers te zamen in de 

 6ene hand , sleepte den bok , terwijl ik hem steeds 

 met alle kracht tegen de rots drukte, achter mij 

 voort, en kwam, ik weet zelf niet hoe, maar zeker 



