23 



ttiijden; tot aan de steile rotswanden , waar zich de 

 jagers hebben geplaatst. 



Ofschoon het terrein, hetwelk wordt afgejaagd, in 

 verhouding tot het getal drijvers , gewoonlijk zeer groot 

 is , omdat de altijd schuwe gems , vooral bij het be- 

 gin van het drijven, gemakkelijk vooruitgaat; zoo zien 

 toch de drijvers, wanneer de jagers hebben geschoten , 

 zich dikwijls tot schrikschoten genoodzaakt, om het 

 wild, dat oogenblikkelijk stil staat, als er zich in 

 de diepte eenig verdacht gerucht doet hooren, door 

 eenen voor het wakkere dier zoo schrikwekken- 

 den donderknal, weder voorwaarts te doen gaan. 

 Aan de rotswanden geraken de drijvers dikwijls in het 

 grootste levensgevaar , en wee den jager of drijver, 

 die op een' dikwijls niet meer dan een voetbreeden 

 rotsrand of pad, dat, op zulk eene duizelingwek- 

 kende hoogte , alleen door ervaren lieden zonder vrees 

 en duizeligheid kan worden betreden , eene gems ont- 

 moet, en zich niet dadelijk zoo lang hij is nederwerpt. 

 Want het voetpad is zoo smal, dat het dier niet 

 kan omkeeren , en , dewijl de iiefde tot het leven 

 grooter is dan de vrees voor de menschen, schuift 

 de gems, met hare hoornen, zoo digt langs de rots, 

 dat zij alles, wat haar den weg verspert, onredbaar 

 in de diepte nederstort. Maar nooit, zoo beweren de 

 gemzejagers, die ik daarover ondervroeg, is het 

 geval voorgekomen, dat eene gejaagde of terng 

 vlugtende gems zich aan een' stil daar neder- 

 liggenden mensch heeft vergrepen , maar wel , dat 



