232 



op de golvende baren en flikkerden daaroverheen in 

 duizende kronkelingen. Eensklaps knalden twee schoten. 

 Hij ontwaakt. Veldman was reeds door het schot van 

 schrik opgesprongen en ijlde den heuvel af. 



Langzaam steeg achter een nabij zijnde duin eene 

 blaaiiwe rookwolk in de lucht, en eene sterke kluft 

 patrijzen trok hem voorbij. Antoon riep zijn' bond terug 

 en volgde de patrijzen met de oogen. Zij zweefden 

 aan de andere zijde des heuvels lans'zaam neer en 

 trokken met den wind naar het zuiden. Onmiddelijk 

 daarna verscheen op den top dier duin een man die 

 rond zag, waar zij gebleven waren; maar zij waren 

 hem reeds uit het gezigt. Daarop laadde hij met 

 bedachtzaamheid zijn geweer en verwijderde zich in 

 noordehjke rigting , nadat Antoon , de jager , ge- 

 zien had hoe hij twee patrijzen opnam en in de w^ei- 

 tasch stak. 



»Nu naar de groote vlakte , Veldman !" zeide Antoon 

 tot zijn' bond; eene straal van moed glansde weder 

 in zijne oogen en een vrolijke lach verhelderde zijn 

 bruin gelaat. Hij nam een' dronk uit de veldilesch en 

 sloeg den weg in naar het zuiden. 



Hij had zich de plaats waar de patrijzen moesten 

 zijn ingevallen , goed in het geheugen geprent. Waar- 

 schijnlijk was het op eene hem welbekende vlakte, 

 die vele sporen van vergeefsche proeven tot vrucht- 

 baarmaking droeg en, hier en daar, met kleine boschjes 

 van brem en duinwilg bedekt was. Hij ging echter 

 nog meer zuidwaarts , die plaats voorbij , om onder 



