233 



den wind dc patrijzen meer nabij te kunnen konien. 

 Van daar naderde hij de vlakte; maar de patrijzen 

 waren ril geworden. Eer hij ze onder schot krijgen 

 kon , stonden zij op en trokkcn op verren afstand naar 

 het zuidoosten , waar zij op nieuw invielen. 



»Geduld!" dacht Antoon , en nadat hij te vergeefsch 

 de vlakte had afgezocht, of er misschien ook een 

 enkel hoen terug gebleven was, ging hij ook in die 

 rigting verder, om de kluft te vervolgen. 



Zoo herhaalde zich dit nog drie- of viermalen , juist 

 als in zijnen droom; de patrijzen behielden altoos een* 

 voorsprong; toch verloor hij den moed niet; de aan- 

 blik der vogels in de verte, hoe tartend ook, gaf hem 

 telkens weer nieuw leven. Maar zijne ziel was zoo 

 geheel van patrijzen vervuld, dat meerdere hazen voor 

 hem opsprongen zonder door hem bemerkt te worden. 

 Nadat hij zoo nog een paar uren had gejaagd , rustte 

 hij nogmaals op eene plaats iiit, waar de hond eene 

 bron gevonden had. Het dier met den lavenden dronk 

 niet te vreden, vleide zich zoo lang het was in het 

 water , maar zag er na dit bad weder zoo vroHjk en 

 rustig uit als in den vroegen morgen. Antoon nam er 

 een voorbeeld aan en vervolgde toen zijne jagt. 



Reeds was hij nabij liet Bergerbosch. Eensklaps 

 ziet hij de kluft zich nogmaals verheffen en kort 

 daarop weder invallen. Hij ijlt in die rigting voor- 

 waarts. Weldra was hij de plaats gcnaderd waar hij 

 ze moest vinden. De hond teekende met de groot 

 ste inspanning voor hem uit, Daar valt hem op 



