234 



cens de jagtpaal van den heer van Bekgei^ in het oog^, 

 wiens jagtveld zich nog eenig roeden aan gene zijde 

 van het bosch uitstrekt. Veldman bevond zich reeds 

 op verboden grond. De verzoeking was sterk. Hij had 

 nog niets opgedaan, na eene vermoeijende jagt van 

 zoo vele uren. Nog meer! hij had er cp gepocht, dat 

 hij bepaald patrijzen me^ naar huis zou brengen. Hoe 

 zou Maria hem de beloofde kus weigeren, lioe zou zij 

 hem uitlagchen ! Zijn naam zou niet meer Aintoon 

 »de jager" zijn! De boschwachter was naar Alkmaar; 

 en daar, misschien slechts veertig passen verder, lagen 

 de voorwerpen zijner wenschen , zijner beloften : die 

 schoone patrijzen , vermoeid van de verre vlugt , in 

 het hooge mos ! 



Hij voelde, dat hij beefde; hevig klopte hem het 

 hart; de bond ging met hoogen neus steeds voorwaart?. 

 Hij sloeg de oogen op en een zware zucht ontvlood 

 aan zijne borst. Zoo stond hij nog een oogenblik, — 

 riep echter den bond terug, die onwillig gehoorzaamde. 

 wAntoon, de strooper, zal men mij ten minsten niet 

 noemen!" zuchtte hij. 



Hij keerde het jagtveld des heeren van Bergen den 

 rug toe, en plotseling — als tot zijne belooning — 

 vernam hij een geruisch. Vlak voor hem sprong een 

 paar patrijzen op; nablijvers, die de groote kluft 

 niet hadden kunnen volgen. Op hetzelfde oogenblik 

 was zijn vinger aan de beide trekkers en de scha* 

 ten knalden. De eene patrijs viel dadeHjk op het schot 

 loodregt ne^r, de andere vloog nog eenige passen ver- 



