235 



der, draaide in de lucht en viel dan eveneens. Ter- 

 wijl Veldman het eene opnam , ging hij zelven het an- 

 dere zoeken. Het leefde nog en trachtte zich in het 

 hooge mos te verschiiilen , maar hij greep het. Treu- 

 rig en klagend zag het diertje hem aan, metzijnklein 

 rond oog, waarin het licht reeds half uitgedoofd was ; 

 hij liet het weder op den grond vallen. Met zulk een 

 oog had Maria hem in dien akeligen droom ook aan- 

 gezien; het gansche gezigt stond hem op nieuws voor 

 den geest. Toen hij het hoen weer opnam , was het 

 kleine ronde oog reeds gesloten. 



De treurige herinnering was geweken en Antoon 

 nam opgeruimd den terugtogt aan. Zijn wensch 

 was vervuld; de tot redding zijner jagerseer gevorder- 

 de twee patrijzen hingen op de weitasch. Hij had 

 de kussen van Maria niet verloren. Het op nieuw 

 geladen geweer is hem nii zoo ligt als eene veer ; zoo 

 schreed hij door hoog heidekruid en brembosch verder. 

 Na een kwartier um^s springt er een haas voor hem op, 

 en valt ook in hetzelfde oogenbiik, door het snelle 

 lood achterhaald. 



»Hoe later aan de markt, des te meer volk!" zeide 

 At«too]s , de jager , en te vreden met zijne buit ging hij 

 riistig op Schoorl toe. 



Het was reeds laat na het middagum^ en er bleef nog 

 een vermoeijende weg af te leggen , hoewel de afstand 

 in regte lijn niet zoo ver was. Maar wat bekommerde 

 hem nu de vermoeijenis? Hij kon toch met zijnen buit 

 zegevierend voor Maria staan. 



