236 



»Mag ik den baas dragen, Antoon?" vroeg een kleine 

 jongen met stroogeel haar en koffijbruine wangen, 

 die op de laatste duin voor Schoorl uit het bosch, 

 waar hij zich een' stok gesneden bad, te voorscbijn 

 trad en de barige loopers uit bet net der weitascb 

 zag te voorscbijn steken. 



»Ja wel, mijn zoontje!" zeide Antoon vrolijk; ))gij 

 zult bem bebben, maar moogt er niet van snoepen, 

 boor je!" Hij zette zicb in bet gras, en terv^ijl bij 

 de weitascb opende, wierp bij er eerst de patrijzen 

 uit, die bij boven op gelegd bad. De knaap nam er 

 een van in de band en bezag bet. 



«He, boe vet is bet!" zeide de jongen. »En wat 

 mooije oogjes!" voegde bij er bij, terwijl bij kinderlijk 

 spelende bet diertje de oogleden opensperde en den 

 jager voorbield. 



»Laat de oogen toe, domme jonge!" bromde An- 

 TOON, en wederom trok er eene wolk op zijn voor- 

 boofd. 



Vervolgens bing bij bet baas met de loopers kruise^ 

 lings over den stok van den knaap ; en deze , trots op 

 zijne vracbt, liep ras den beuvel af. 



Maar Antoon , de jager, verborg de patrijzen beel on- 

 der in zijne weitascb, zoo dat er geen veertje van te 

 zien was. »Ik wil tocb eens zien, wat zij doenzal," 

 zeide bij bij zicb zelven. 



Zoo ging bij door het dorp, sloeg den zandweg in 

 en bedacbt of Maria om dezen tijd wel 'thuis zou 

 zijn. Hij kon nog vijftig passen van baar butje verwij- 



