237 



(lerd zijii; daat' ritsclde iets in het boschje aan zijnc 

 liiikerzijde , en Maria sprong er met een schalkschen 

 lach iiit, om hem te verschrikken. Het doofstommc 

 kind volgde haar langzaam. 



Antoon , de jager , verschrok meer dan Maria 

 had kunnen verwachten. Bene koude rilling beving 

 hem. Hij herstelde zich echter dra weder. 

 »Niets gevangen!" riep hij iagchend. 

 »Foei! jou jokkenaar!" riep het vrolijke meisje. Ik 

 heb den jongen immers reeds gezien met den haas. 

 Maar waar zijn de patrijzen , Antoon ?" 



»Ik heb or geene kunnen opdoen !" antwoordde An- 

 toon; maar hij gevoelde, dat zijn gezigt hem verraadde. 

 »Waarachtig niet, Maria!" voegde hij er bij, toen 

 deze hem ongeloovig aanzag. 



»lk geloof het niet !" riep zij , en taste naar de 

 weitasch om zich te overtuigen. 



Maar hij trok haar de weitasch iiit de hand en met 

 een' ruk was zij op zijne regter heup. Het meisje 

 lachte en sprong om hem been , om er toch in te zien. 

 Een schot knalde , de bond sloeg aan , en Marie lag 

 badend in haar bloed aan zijne voeten. 



Door den plotselingen ruk, die hij aan zijne wei- 

 tasch had gegeven, was de haan van den linker loop 

 aan eene der kleine mazen van het net blijven hangen , 

 had het geweer in de hoogte geheven en zoo was het 

 schot losgegaan. 



Antoon en de beide knapen stonden als verstomd, 

 maar het doofstomme kind kreeg het eerst zijne b«- 



