239 



»Jonker!" zeide tie ongeliikkige verschrokken en zachf, 

 »ik beoraaf haar. Dadelijk komt de zee op." 



En hij lioople zand op eene der patrijzen , voor welke 

 hij met, zijne nagels een graf had uitgehold. 



Den volgenden avond had ook zijn lijden een einde 

 Oenonien. 



H. 



""^^^g^S^^^^-^ 



