245 



den te koppelen en altijd twee aan twee fe lafen 

 volgen. Dit is intnsschen niitteloos; in Engeland 

 worden de honden nooit gekoppeld, en toch lee- 

 ren zij vrij spoedig en in even zoo korten tijd al 

 datgene wat men hier van hem verlang^t. De hoofd- 

 zaak is, dat zij op zulke wandeling^en aan de streng- 

 ste gehoorzaamheid gewend worden, en hier mag 

 voortdurend de zweep regeren, welke men bij de zachtere 

 patrijshonden slechts zelden behoort te gebrniken. Men 

 leidt de honden langs allerlei ongewone voorwerpen , 

 b.v. voorbij kudden vee, eerst op eenen afstand, dan 

 meer van nabij , dan er midden door been , opdat ze 

 aan zulke dingen gewoon worden. Deze oefeningen 

 zet men voort, en houdt de honden, evenwel steeds 

 door voor hnnne krachten berekende togten, in adem, 

 terwijl men ben later, wanneer zij sterker zijn ge- 

 worden, te paard kan vergezellen. 



Eerst wanneer zij een jaar oud zijn, brengt men 

 hen in bet jagtveld en neemt een goed bejaagden 

 bond, liefst de moederhond, mede, om de jongen 

 aan te voeren. Deze aanvoerder moet intnsschen vol- 

 komen vertrouwd zijn, mag nooit anders dan op den 

 warmen voet aanslaan, en mag vooral niet, zoo als 

 de jagers zeggen , aanhoudend doorslaan , want boewel 

 bet voorzeker een kenteeken van fijnc neus is, wan- 

 neer een bond ook kouden voet opneemt, zoo is bet 

 toch bij de nitoefening der jagt zeer onaangenaam, daar 

 bet wild , op welks voet de bond jaagt , alsdan reeds 

 ver verwijderd is. Hij moet verder steeds betzelfde spoor 



