13 



Hasnes (liOmt aanydoopen). Wat is 't nu weer voor 'ii 

 spcktakel? vvat is er gebeiird? 



Warboel. Dat zal ik je 



Klaas. Hou je bek, vlasbaard! (^e^e?i Hannes) Jo 

 moet weten, Hannes! dat ik uit de slad kwam en 

 men ezeltje een zware vracht had; ik nam het dus de 

 manden af en liet het langs den weg wat grazen, 

 terwijl ik tegen een boom ging zitten rusten en men 

 pijpje opstak. Daar komt me die magere snaak (op 

 KoGELVRETER wijzend) met zen snaphaan op den weg 

 staan bij het bosch, en toen hoor ik Piet »wartoe!" 

 roepen. Toen komt er een haas uit het bosch, 

 schrikt van den ezel en gaat midden op den weg zit- 

 ten; die snuiter daar, schiet dubbeld: met het eerste 

 schot een gat in den grond , zoo dat 't zand den ezel 

 om de ooren stoof, en met het tweede de takken 

 van den boom daar ik tegen zat; de graaiiwe zet het 

 op een loopen en ik hem na. Toen zie ik, dat die 

 verwenschte melkmiiil, met die bril op zen neus, het 

 stomme dier voor den kop schiet. Maar betalen zal 

 hij 'em, daar spreek ik borg voor. (Tegen Warboel, 

 met de vuist dreigend.) Er is nog regt in de wereld, 

 manneke ! 



Warboel. Nu, ja, dat is wel mogelijk, daar zeg 

 ik immers niets tegen; maar Piet had me gezegd, 

 dat een hert veel naar een ezel lijkent; bovendien is 

 mijn gezigt, door het studeren in de pandekten, 

 zwak geworden. 



Klaas. Met je pandeksels heb ik niks te maken; 



