129 



de hertsvanger , de karabijn , de bajonet , liet pistool 

 en de patroontasch maakten te zameii een tamelijk 

 vrachtje iiit; terwijl de belemmering, die zij veroorzaak- 

 ten , elke beweging in bosschen of doorsneden terrein, 

 onmogelijk maakte. 



»I8 het niet om razend en dol te worden," ging hij 

 voort, »wanneer men, onder anderen , met het waken 

 y>tegen houtdieverij belast is en dan zoo wordt toegeta- 

 » keld , dat men zich niet buiten de wegen en voetpa- 

 »den kan begeven? — De houtdieven hebben er ook 

 »niet weinig deeg in! 



»Maar zeg me eens , waarom draag je toch die koord 

 »aan den hals; waartoe dient die?'' 



»Mi8schien om zich , in* eene bui van radeloosheid 

 »en woede, over den magteloozen toestand waarin 

 »ons deze toetakeling gebragt heeft, aan den eersten 

 »boom den besten te kunnen opknoopen." 



Dit zeggende verv^ijderde hij zich knorrig, en de 

 houtdieven bleven lustig doorhakken. 



Dit voorval bragt mij eene preek in het gelieugen , 

 die ik onlangs over den tekst, dien ik tot motto ge- 

 kozen heb , gehoord had en , verder over de zaak 

 nadenkende , geraakte ik in verzoeking om op den 

 uitvinder van zulke ondoelmatigheden de vraag van 

 Cicero toe te passen: Quid te^ aut fieri aut fingi de^ 

 mentius potest 7 



R. 



U 



JuUj 1858. 



