145 



zieii naar een klein zwart hondje, dat de damlierteit 

 ijveris rond dreef, hetwelk ook mijne aandacht boeide, 



De herten bewogen zich veerkrachtig in dezelfde 

 rigting, op twee kringen, waarvan de jons^en den mid- 

 densten vormden en door de ouden omg^even werden; 

 op welke laatslen het hondje het gemunt had. Ein- 

 dehjk bleef een der groote herten stilstaan , met bUjk- 

 baar doel om de vijand af te weren , daarbij de bon- 

 ding aanncmende ran de horens te willen gebruiken, 

 die op dat tijdstip nog in de eerste wording waren ; 

 terwijl het hert, zonder te treifen, met de voorloopers 

 sloeg en bij een der achterloopers werd gegrepen , van 

 welken het , door heftig schudden , den aanvaller 

 poogde los te maken. Dit gelukte eindelijk, doch 

 onder het worstelen wist het hondje het hert bij den 

 strot te vatten en daaraan te blijven hangen , hetwelk 

 het hert angstig deed brullen en sprongen in de 

 hoogte doen , die de aanschouwers niet weinig ver- 

 maakten. 



Nn kwam een man in hemdsmoiiwen driftig aange- 

 loopen , met een lang, roestig geweer gewapend, die 

 op honderd passen reeds aanlegde , en in die bonding 

 naderde. 



Ziende dat ik mij achter een boom verschool, vond 

 dit navolging, terwijl anderen het met geschreeuw op 

 een loopen zetten. Eindelijk ging het lange geweer met 

 eenen kanonnadeslag los, en het hondje viel, van den 

 hals van het hert, levenloos op den grond, waarna 

 het laatste zich weer bij de andere herten voegde^ 



