152 



af te keuren, wilde ik hem bedoeld voorwerp onlnemen, 

 hetgeen de man onnoodig achte, zeggende : »het kan 

 geen kwaad, mijn heer!" Maar toen ik zag, dat het 

 voorwerp veel inspanning vereischte om doorgeslikt 

 te worden, hervatte ik, doch te laat, mijn voornemen. 

 Het bleek een' lap van zwaar katoen te zijn, en daar 

 ik de mogelijkheid aannam, dat daarmede iets schade- 

 lijks voor den hond kon verbonden zijn, daar sterke 

 middelen bij de beslissing eener ziekte worden toege- 

 diend, en wetende dat blind geboren dieren ligtelijk 

 kunnen worden vergeven, vreesde ik dat het welligt 

 kwade gevolgen hebben kon. Ongerust, hoe die zaak 

 zou teregt komen, bleef ik de manieren van den hond 

 naauwkeurig gadeslaan, waarin geene verandering 

 kwam, dan op den veertienden dag, toen, na een' 

 moeijelijken arbeid, het verontrustend voorwerp ontrold 

 te voorschijn kwam, zonder door het gewoonlijk bij 

 den hond zoo werkzaam maagsap te hebben geleden, 

 noch het dier te hebben geschaad. 



IV. 



Vreemd kwan het mij voor, bij zekeren poelier de 

 hazen tegenovergesteld te zien opgehangen, dan men 

 zulks gewoonlijk doet, namelijk met den bol omhoog; 

 en daar deze man bekend staat, van ook buiten den 

 jagttijd veel overleg te bezigen, vrocg ik hem naar de 

 reden van deze handelwijze. 



»Dat ik de voorloopers te zamen bind, en daar den 



