155 



hij naauwelijks door dc natuur bestcmd schijnt, gaat 

 niet zonder groote moeite. 



Of, door de onweerstaanbare magt van eenen 

 instinctmatigen aanleg gedreven, of ook door honger 

 (want zij worden zoo slecht gevoederd, dat zij somtijds 

 de lederen riemen, waarmede zij worden ingespannen 

 verslinden, en wanneer zij daarvan bevrijd zijn elkander 

 niet zelden opvreten) vervolgt somtijds bet wagenspan, 

 dat gewoonlijk uit twaalf honden bestaat, bet spoor 

 van eenig wild, zonder op hunnen voerman te letten, 

 wien zij met gevaar van zijn leven, bals over kop 

 voortsleepen. — Daargelaten, dat onwillekeurig de hon- 

 den-natmir somtijds de overhand verkrijgt, heeft de 

 mishandeling eenige van hen met zulk eenen baat je- 

 gens bunne meesters vervuld, dat zij meermalen de 

 slede trachten om ver te werpen. Dikwijls daarentegen 

 brengen zij, met nimmer falende zekerheid, op elken 

 weg, dien zij eenmaal hebben afgelegd, den reiziger 

 door nevel, duisternis en stormen, en ontdekken, wat 

 geen menscbelijk oog vermag, de in sneeiiw begraven 

 hutten. In St. Johns, in Newfoundland, vervoeren 

 twee duizend van de schoonste honden, die himnc 

 namen aan het land ontleenen, zware lasten bout en 

 voorraad, en tot dank daarvoor moeten zij de helft 

 des jaars, als men hen niet noodig heeft, voor zich 

 zelven zorgen, terwijl zij in de andere helft zoo wor- 

 den veronachtzaamd, dat eene groote menigte hunner 

 aan eene soort van schurft sterft. Als lastdier bc- 

 wijst de bond den smokkelaars, op het vaste laud 



