157 



op den loop^ over berg en dal. » Sirrah!" riep de her- 

 der Hogg treiirig tot zijn' bond, »ze zijn weg!" Stil 

 en buiten weten zijns meesters, want bet was te don- 

 ker om bet te zien, sloop de bond van hem weg, 

 terwijl de herder tot aan den morgen te vergeefs naar 

 de hem toevertrouwde lammeren zocbt. Reeds was 

 hij van gedachte, vol vertwijfeling naar zijn' meester 

 te gaan, toen hij plotseling in eenen diepen afgrond 

 zijn' Sirrah gewaar werd, waar hij niet een gedeelte, 

 maar de gebeele verlorene menigte lammeren bewaakte. 

 »Het was,'' zeide James Hogg, »het allerzeldzaamste 

 voorval, dat mij in mijn berdersleven is overkomen. 

 Hoe hij de verscheidene troepen in bet donker bad 

 kunnen vinden, is mij onbegrijpelijk. Het opsporen 

 en verzamelen bad hij van middernacht tot zonnenop- 

 gang bewerkstelligd, en al waren al de herders uit 

 den omtrek tegenwoordig geweest, om hem te helpen, 

 zou het niet beter tot stand bebben kunnen komen." 

 Een schapendief, die eindelijk ontdekt en met den 

 strop gestraft werd, plagt, als hij eene kudde schapen, 

 met bet schijnbaar voornemen om ze te koopen^ be- 

 zigtigde, zijnen bond eenige schapen aan te wijzen, 

 die de bond, later terug keerend, des nachts bij zijn' 

 meester bragt. Zoowel Schott als Hogg verhalen deze 

 bijzonderheid zeer iiitvoerig, volgens de Annalen van 

 het Justitie-bof in Schotland. 



Sir Thomas Wilef kende een geval, van drie ossen, 

 die, uit eene groote menigte, in eene andere drift 

 ossen verloren geraakt waren. »Ga, baal zeT' was 



