163 



weet iedereen; hij bewaakt hct niet alleen, maar weet 

 het ook weder te brengen , als het verloren is geraakt. 

 Eene dame in Bath vond haren weg door eenen vreem- 

 den bulhond versperd , die haar dwong cm te keereii , 

 en zc naar de plaats bragt, waar zij eene shawl had 

 laten vallen, die hij naauwelijks in hare handen zag, 

 toen hij wegliep. De heer Bell verhaalt in zijne ge- 

 schiedenis der britsche viervoetige dieren, dat een 

 vriend des morgens bij hem geweest zijnde, bij het 

 heengaan een louisd'or had laten vallen. Toen hij des 

 avonds te huis kwam, vernam hij van zijn' bediende, 

 dat de bond ziek was, en niets wilde eten. ))Het zon- 

 dcrlingste echter, zegt de Heer Bell, dat hij niet 

 alleen geen voedsel wilde gebruiken, maar met den 

 neus digt bij den schotel lag, zonder het eten aan te 

 roeren. Zoodra de vriend weder de kamer binnen 

 trad , sprong hij terstond op en lei het stuk geld voor 

 zijne voeten neder , waarna hij met gretigheid op het 

 voedsel aanviel en het achter elkander verslond." 



Bij de oude schrijvers schijnt geen lid der honden-fa- 

 milie meer verwondering te hebbcn opgewekt , dan 

 de honden der blinde bedelaars. Montaigne zegt van 

 hen : «Ik heb opgemerkt , hoe zij voor sommige deuren 

 blijven staan , waar hun meester gewoon is aalmoezen 

 te ontvangen; hoe zij koetzen en wagens weten te 

 vermijden , zelfs in geval er ruimte genoeg is , om aan 

 de overzijde der straat te komen. Zoo zag ik eens zulk 

 een bond, bij de gracht eener vestingstad , den gebaan- 

 den weg verlaten en eenen minder gemakkelijken kiezen, 



ZESDB JAARG, 11 



