166 



komen. Nog rocrcnder is het lot van cencn bond , iiit 

 de jaarboeken van het schrikbewind in Frankrijk. Hij 

 behoorde aan eenen ambtenaar, die in de gcvangenis 

 was geworpen. Dewijl men hem niet in den kerker 

 liet binnen komen , wachtte hij aan de deur der gevan- 

 genis, tot hij de genegenheid van den cipier had ver- 

 worven. Dewijl hij elken avond naar buiten werd 

 gebragt, keerde hij iederen morgen weder. Hij verge- 

 gezelde zijnen mecster bij de treiirige tooneelen van 

 het verhoor; bij zijnen dood en zijne begrafenis. Na 

 verloop van drie maanden weigerde hij te eten en 

 begon de aarde, die hem van den geliefden meester 

 scheidde, op te graven. Hoe meer hij het ligchaam 

 nabij kwam , hoe meer zijne krachten afnamen ; hij 

 huilde gedurende zijne pogingen om zijn doel te be- 

 reiken , en bezweek eindelijk door uitgepulte krachten, 

 zonder dat doel bereikt te hebben. 



Men heeft dikwijls trachten te bewijzen , dat de 

 bond zelfs het gewone gesprek tnsschen twee menschen 

 kan verstaan. Gall verklaart , dat hij dikwijls opzct- 

 telijk van zaken had gesproken, die zijnen bond 

 betroffen , zonder daarbij zijnen naam te noemen , of 

 eenig teeken te Qcven, dat zijne opmerkzaamheid kon 

 gaande maken, en dat hij niet te min door zijne bon- 

 ding toonde, dat hij hem verstond. Lord Brugiiam 

 zegt, dat een geloofwaardig persoon hem had verhaald, 

 hoe zijne jagthonden, uit datgene wat zij hoorden , 

 konden raden , dat hij den volgenden dag naar Not- 

 tinghamshire dacht te gaan. Lord Broughvm racent, 



