180 



mensclienvricnd, die nu misschien reeds hondeide jaren 

 onder de aarde rust, verkwikte ik raij door een' goe- 

 den droiik , beschouwde de schilderachtige omslreken , 

 en verheugde mij over het geluk zoo i>con amore" de 

 wereld te kunnen doortrekken. 



Weldra voelde ik mij verkwikt en zette mijn' togt 

 in de wilde bergstreken voort. Reusachtig verhieven 

 zich daar de bergen ; in de meest verschillendste vormen 

 en zeldzaamste groepen stegen zij overal te voorschijn, 

 terwijl nu de eene dan de andere, als met een zekere 

 trots ne^rblikkend , onder deze groepen een phantas- 

 tiesche begoocheling deed ontstaan. De ondergaande 

 zon verguldde de bergtoppen, en de wonderbaarlijkste 

 gedaanten van den herfstnevel zweefden in de lucht. 

 Het schouwspel verwisselde , en ik kwam nu in de 

 diepten der bergpas, waar een woeste chaos van gra- 

 nietblokken , die door eene natuurworsteling schenen 

 neergestort, opeengehoopt lag; onder dezelve vermengd 

 en op sommige plaatsen in hare holle spleten geworteld, 

 verhieven zich hier en daar hooge, overoude pijnboo- 

 men spook achtig naar den graauv^en hemel, en be- 

 wogen hunne lange dorre takken als armen in den 

 nachtwind been en weer. 



Het wilde en woeste dezer streek was intusschen 

 niet uitlokkend om er lang te vertoeven; ik spoedde, 

 mijne rigting naar de zon bepalende, zoo vlug als de 

 ongebaande w^egen dezer streek veroorloofden voor- 

 waarts, en wilde mijne weetgierigheid niet gaarne 

 met gevaar betaald zien. Plotseling verdeelde zich mijn* 



