183 



» sell id tnen iiiet dagelijks. Gij zijt zeker een vreem- 

 »delingr, daar gij op zulk een tijd en zonder de noo- 

 »^dige voorzorgen eene wolvenjagt waagt, zonder het 

 wge'eide van een sterken wolfshond?" Ik antwoordde 

 hera hierop, dat ik een engelschman was, hier naar 

 patrijzen gezocht had en het onverwacht rendez-vous 

 met de wolvin mij verrast had; tevens dankte ik hem 

 iiartelijk voor zijne hulp, die juist in den hoogsten 

 iiood gekomen was. 



Onzc jagersman merkte op , dat het dorp St. Amedee, 

 raijn nachtkwartier , nog tamelijk verwijderd was; als 

 het we^r echter niet veranderde, konden wij er juist 

 met het invallen van den nacht aankomen; hij zou mij 

 •slechts ten halve van dienst geweest zijn, als hij mij 

 niet tot daartoe mogt geleiden; daar de omtrek door 

 de wolven zeer gevaarlijk gemaakt werd; gaarne wilde 

 hij alvorens de beesten nog van hunne pelsen ont- 

 doen , daar deze eenige waarde hadden. Ik was hier- 

 me^ natuurlijk te vreden en verzekerde hem van mijnen 

 levendigsten dank. 



Terwijl onze jagtliefhebber met het afstroopen der 

 wolfsvellen bezig was, kon ik hem onopgemerkt meer 

 naauwkeurig beschouwen. Op den grond lag zijn sterk 

 geweer, welks kolf met zilver ingelegd en met snij- 

 werk , jagtvoorwerpen voorstellende versierd was. Zijne 

 groote pelsmuts overschaduwde een verbrand en ver- 

 wilderd aangezigt, welks trekken goedhartigheid aan- 

 ikiidden. Een groen fluweelen jagtrok met zilveren 

 knoopen, waarop de kop van een wild zwijn als wa- 



