185 



Dit overzetten scheen mij intusschen eenigzins gevaar- 

 Hjk en deed mij zijne iiitiioodiging lagchend verwer- 

 pen, waarop de jager zeide: »Zoo als het u belieft. 

 ))Hier nabij is een hoi, daar kimnen wij ook wel over- 

 ))nachten, het verdere zal zich dan morgen wel vin- 

 »den." 



Wij traden het mime hoi binnen ; het had de grootte 

 van eene kleine zaal; deszelfs wanden waren spiegel- 

 g lad en droog ; evenzoo ook de vloer. In het hoi von- 

 den wij eene menigte opgestapeld en in bundels ge- 

 bonden hout. De jagers onderhouden hier steeds 

 dezen voorraad , daar dit hoi hen dikwijls als toevlugts- 

 cord moet dienen. Weldra flikkerde er een heerlijk 

 vuur; ik strekte mij in de lengte op den grond uit 

 en verwarmde mijne verkleumde ledematen; sedert 

 jaren was het mij niet zoo wel geweest, en de beste 

 Parijssche restaurateur had mij niet zoo goed kunnen 

 bedienen als mijn leidsman het hier deed, toen hij den 

 reebok over het vuur gebraden had. Wij $mulden te 

 zamen; terwijl ik daarentegen mijn heerlijk wittebrood 

 en de oude rhum in mijne jagtflesch voor den dag 

 haalde. Zoo keuvelden wij een paar uren lang en 

 alle gevaar was weldra vergeten; want de mensch 

 vergeet zeer spoedig het onheil. Het is een vreem- 

 de bloeddruppel in zijne aderen, die hij onwillig van 

 zich stoot; een uur van vrolijk levensgenot weegt op 

 tegen maanden van smart , en hoe de mensch ook naar 

 zijn laatste uur smachten moge, toch zal het liem nog 

 altijd te vroeg komen, Jagers zijn wonderbare, spraak- 



