f86 



zame menscbcn; zij zijn meesters in de kunst om van 

 een niettig voorval eene lange vertellinjj te maken. 

 Zoo was ook mijn leidsman; hij wist mij voortreffelijk 

 te onderhouden over de wolven van Auvergne ; en hier 

 ter plaats en imr, was alles wat hij voorsleldc klas- 

 siek, evenzeer als de Napoleons-zuil op de plaats 

 Vendome te Parijs. 



Het geheel was werkelijk echt romantiscli. Het vuur 

 flikkerde hoog op en verliclitte de zwart geworden 

 wanden, waaraan de geweren en weitasschen gehan- 

 gen waren; de groote wolfshonden, met hiinne mas- 

 sive halsbanden, liepen been en weer en scbenen met 

 eene zekere trots op mijn' meer sierlij ken, docb zwakke- 

 ren engelscbman neer te zien. TerwijI de weidman ecn 

 vrolijk oud-franscb jagerslied zong, stroomde daar 

 buiten de regen, even als of de bemel de aarde 

 wilde verdrinken; Victor Hugo bad dit tooneel mo- 

 gen bezingen! Wij acbteden dit alles niets; want wij 

 waren in bet drooge en overigens in goeden luim. 

 De wereldscbe dingen zijn naarmate wij ze zien: wij 

 bescbouwden ze slecbts van de aangename zijde. 



Na eenigen tijd werden wij wederom eenigzins in 

 onze rust gestoord: de wolfsbonden liepen gedurig 

 naar den ingang van bet bol. Nu stond de jager op 

 en stuurde zijne bonden naar buiten, die aanslaande 

 rondliepen, terwijl bij zelve kracbtig in den jagtboorn 

 blies en tusscbenbeide luidkeels scbreeuwde; nu keer- 

 de bij terug en Het zijne bonden mede binnen. — »Tbans 

 »is er voor ons geen gevaar meer. De wolven ver- 



