!87 



• moeden eene jagt in de nabijlieid en znllen zich terufj- 

 »trekken. Wij zijn nog niet in bet jaargetijde, dat 

 ■zij zoo zeer uitgehongerd zijn en zich door niets laten 

 »terughonden. Voor 40 jaren , in niijne jeugd , waren 

 »zij eene vreeselijke landplaag; tegenwoordig hebben 

 i>zij zich zeer verminderd. Als bet u aangenaam is, 

 »wil ik u eene geschiedenis uit dien tijd vertellen , die 

 amenigeen reeds met opmerkzaamheid beeft toegehiis- 

 »terd." — Ik vleide mij regt gemakkelijk neer, zag 

 in de helder flikkerende vlammen en hoorde onzen ja- 

 ger aan , die aldus begon : 



»De winter van 1769 was vreeselyk, niet zoozeer 

 »wegens zijne strenge koude, als wel wegens de ont- 

 »zaggelijke sneeuwmassa's , welke in deze bergstreken 

 »opgehoopt lagen. A lie groote en dorps wegen waren 

 »versperd; met veel inspanning moest men ze eenig- 

 )>zins banen. Om des morgens uit bet buis te kun- 

 « nen komen , moest men zich een pad in de sneeuw 

 »uitgraven. Daarbij konden de dieren des velds geen 

 Mvoedsel vinden; de arme vogeltjes kwamen smeekend 

 »aangevlogen, en pikten aan de vensterramen , de wol- 

 »ven renden des avonds builend rond, en we^ den 

 )>wandelaar, die bun in den weg kwam! — Toenmaals 

 »was ik nog een kind. Reeds menig sprookje bad ik 

 »over de wolven gehoord. Op een' avond, omstreeks 

 »kersmis, zaten wij pratend en arbeidende in bet woon- 

 • vertrek bij elkander; mijn vader was op de jagt; wij 

 )>zagen niet zonder bekommering naar zijnen terugkeer 

 )>uit en besloten niet ccrder naar bed te gaan, voor 



