188 



»hij zou wedergekeerd zijn. Intiisschen kwam ten tien 

 ))imr een bediende van den heer v. Geneste enzeide: 

 »dat vader op het kasteel zoiide overnachten ; men 

 wloerde er op eenige wolven. 



»Toen ik mij op mijne slaapkamer bevond , wilde de 

 »slaap zich maar niet doen gevoelen. Een uur zal ik 

 »ongeveer, mij onrnstig mij been en weder werpende, 

 »hebben doorgebragt , toen ik plotseling een naderend 

 »geraas vernam. Het waren de haastige voetstappen 

 »van een galoppeerend paard, het angstgeschreeuw van 

 »den ruiter en het gehuil van onderscheidene , waar- 

 ))schijnlijk zeer uitgehongerde wolven. Nog eenige 

 »oogenblikken bleef ik met een kloppend hart liggen; 

 »toen echter de hoefslag naderbij kwam, kreeg de 

 »nieuw8gierigheid boven de angst de overhand. Ik 

 »stond op en kroop, van koude bevende, naar het 

 »venster, dat ik opende. De maneschijn weerkaatste 

 »op de ziiiver witte sneeuw, en duizende sterren glin- 

 »8terden aan den azuren hemel. Regt tegenover ons 

 »huis lag eene herberg, waar been de ruiter juist 

 »wendde, waarschijnlijk doordien het door den wind 

 wfladderende uithangbord zijne aandacht getrokken had. 

 »Zijn paard eensklaps inhoudende , schreeuwde hij , 

 ))op eene vreeselijke en hartverschreurende wijze, om 

 »toegang en bijstand. Geene levende ziel gaf antwoord — 

 ))geen geluid verraadde dat zijn noodkreet gehoord 

 »was. — Aiies scheen in de diepste rust gedompeld, 

 »of wat waarsehijnlijker is, te veel op eigen veiligheid 

 »bedacht , angstig oni op te staan. Juist in deze oogcn- 



