189 



wblikken verhief zich meer riigwaarts een doordringend 

 »en vervaarlijk gehiiil; het paard stijgerde en sloeg 

 j»wild van zich, en wederom spoorde zijn ongelukkige 

 »ruiter het met eenen vertwijfelenden schreeuw, die 

 »mij nog door de ooren klinkt, voorwaarts. Ik kan 

 »onmogelijk beschrijven welk eene onsteltenis zich van 

 »mij meester maakte, toen ik de heele troep om den 

 »hoek der kerk wenden en naar de plaats toekomen 

 »zag, waarover ik het uitzigt had; zij schenen het 

 » spoor verloren te hebben en werden onder mijn 

 »venster waarschijnlijk door nieuw^e hoop opgehouden. 

 wTerw^ijl eenigen hunner voor de deur der herberg 

 »zoekend been en weer liepen, om hetzij een ingang 

 »of buit te vinden, verzamelden zich de meesten on- 

 »der mijn venster, zetten zich op de achterpooten , 

 »met den neus omhoog, en huilden en smakten op 

 »eene verschrikkeiijke wijze. Intusschen w^aren zij 

 »toch slim genoeg om spoedig te begrijpen, dat er 

 »hier niets te maken was; ik zag mij dus buiten ge- 

 »vaar en de wolven trokken weldra af. 



»Terwijl een paar v^olven eenige seconden onder 

 »mijn venster waren blijven staan, vonden de anderen 

 »het verloren spoor terug en joegen in de rigting 

 »welke het paard genomen had; het gehuil en angst- 

 ageschrecuw verloor zich weldra in de verte. Ik kroop 

 »diep onder de dekens, dankte de Voorzienigheid voor 

 »mijne veiligheid en sprak aandachtig eenige Paternos- 

 nters. De ojigelukkigc ruiter ontging do vcrvolging 

 ))zijner bloeddorstigc tegenstanders niet. Des morgens- 



