191 



»er voor de rust zijner ziel gebeden ;'' voejjde de hoiit- 

 vester, aandachtig het kruisteeken makende, hierbij. 



Tot zoover het verhaal van mijnen leidsman, dat 

 mij , ik moet het bekennen , zeer ontroerd had. Nil 

 kwam de maan in helderen glans tusschen de wolken 

 te voorschijn, het onweer had reeds lang opgehouden 

 en de wind zich gelegd. »Wij kiinnen nu onze wan- 

 »deling voortzetten ," zeide mijn leidsman. »Zoo schie- 

 ))lijk de woeste wateren dezer streek oploopen , even 

 wschielijk verloopen zij weer, en wij zullen diis den 

 ))weg over den v^ildbeek kunnen nemen." Wij gin- 

 gen dadelijk op weg en kwamen aan de wadde. De 

 zwarte rotsstukken staken boven het water nit , zoodat 

 wij er over been konden klouteren naar de overzijde 

 van het watertje , en weldra aan den scheidsweg kwa- 

 men. »Van bier gaat gij regtiiit," zeide mijn vriend 

 pen zijt ge in een kwartier weer in uw dorp; ik ga 

 ))hier links af. Leef gelukkig! Het heeft mij zeer veel 

 rtgenoegen gedaan uwe kennis te maken." Ik drukte 

 liem twee diicaten in de hand, welke hij echter wei- 

 p.erde. »Zult gij mij dan geene gelegenheid gunnen 

 ))om n mijne dankbaarbeid te bewijzen. Hebt gij mij 

 »niet het leven gered en mij bovendien nog een der 

 )>aangenaamste nachten mijns levens verschaft?'' -- »Dat 

 • alles zijn slechts dingen die van zelfs spreken en van 

 »weinig beteekenis," hernam mijn jagtvriend, terwijl 

 hij een mijner jagthonden , een patrijshond van echt 

 engelsch ras liefkoosde. »Zoiidt gij mij echter eens 

 »een genoegen willen doen, zendt mij dan een pnar 



