197 



min als de kloekmoedige kan verbergcn, wanneer hij 

 een onbekend gevaar ziet naderen. 



»Schiet uw geweer af/' zeide ik tot Gaston, met 

 eene stem die mij zelf door hare beklemdheid ver- 

 schrikte. Het scliot ging af, de knal werd echter 

 door de digt zamengeperste atmosfeer als verzwolgeii; 

 hij was niet ecus doorgedrongen tot aan de watervoge- 

 len, die we op ongeveer 100 schreden van ons op de 

 baai hadden zien plassen. »Waar die domme jongen 

 toch blijven mag?" begon ik weder. »Stil!" viel Gas- 

 ton in, »stil! zie maar onze paarden eens — wat zou 

 dat beduiden?" De dieren waren onrustig geworden 

 zij spitsten de ooren, begonnen te schnimbekken , 

 wendden het lijf half om, rekten hunne halzen, strek- 

 ten zich , snoven de lucht op en werden biiitengewoon 

 angsiig. 



Wij zagen ons, bij deze bewegingen onzer dieren , 

 met bezorgheid aan. Zij werden meer en meer 

 angstig en strekten, niettegenstaande hunne vermoeid- 

 heid, hunne halzen meer en meer met verlangen 

 in de tegenovergestelde rigting der dampen uit. »Hier 

 kunnen wij niet blijven," zeide Gaston. »Maar 

 waarheen dan? Ons aan de paarden overlaten?" 

 En zoo de rossen bestijgende, voelden zij ons 

 naauwelijks op bun rug, of zij zetteden zich in 

 korten galop, en renden voort als door een troep 

 dolle honden gejaagd. 



De natuur scheen als 't ware uitgestorven ; soms liet 

 zich alleen het geschreeuw van eene wilde gans boo- 



