198 



ren ; dit gesclireeiiw was cchter meer een angstig krij- 

 sclien. »Wat zal dat beduiden?" beg^on Gaston wc^r, 

 na eene lange pauze; »het wordt mij zoo zoel, zoo 

 heet, en toch geen zweet. Blaas nog eenmaal op den 

 horen/' En wij hidden even stil, terwijl ik in den 

 horen stootte. De toon bestierf mij opdelippen; bet 

 was alsof de bezwangerde atmosfeer hem door de buis 

 in niijn' mond terug drong; de lucht was inmiddels 

 zoo droog en heet geworden, dat bet kroeshaar onzer 

 kort te voren nog van zweet druipende paarden, als 

 gelijmd aan elkander kleefde, de beesten hunne tongen 

 uitrekten en naar adem en verkoeling smachtten. »Zie 

 eens!" riep Gaston nogmaals — en wij zagen hoe de 

 omtrekken van den horizont, tot hiertoe graauw 

 en loodkleurig, naar bet zuid-westen rood begonnen 

 te worden, en de dampen in rook veranderden. 



»Hooit gij niets?" vroeg ik. Wij luisterden. Van 

 tijd tot tijd hoorde men lets knetterends, een verwij- 

 derd kraken, overeenkomende met bet pelotonsvuur 

 €ener afdeeling troepen , bij nevelachtig weer. 



Telkens bij dit gekraak schrikten onze paarden he- 

 vig. De kreek, langs welke onze paarden voortren- 

 den, werd allengs breeder en de grond moerassiger; 

 wij hielden onze teugels onwillekeiirig in en maakten 

 halt. »In deze rigting kunnen wij nietvoort," meen- 

 de Gaston, »wij moeten terug van de prairie in bet 

 palmetto , waar wij ten minsten verkoeling vinden." — 

 »Welaan, laat ons terugkeeren.'' 



Wij reden naar deze plaats terug. Het rood aan 



