199 



den horizont was inmiddels duidelijker, de dampkring 

 heeter en drooger geworden; de rook had zich ver- 

 breid over prairie , woud en, palmetto. Wij namen 

 die rigting, in welke de laatste gelcgen was. Op 

 eens riep Gaston »wat is dat?" De geheele prai- 

 rie, de horizont, alles en alles voor ons, in het Zuiden 

 en Zuid-Westen henedenwaarts, was eene dikke onaf- 

 zienbare rookmassa, waar de zon nog even vuurrood 

 door heen schemerde , maar allengs zwakker , tot zij 

 ten laatste nog gelijk een mat verlichte papierlantaarn 

 aan den hemel hing. 



De verstikkende rook had zicli voortgerold, zoo dat 

 onze rossen hoestende rondsprongen, Achter die rook- 

 gordijn meenden wij een verwijderd sissen , gelijk aan 

 dat van vele slangen, te hooren. 



Onze rossen sleepten zich , hijgende en over alle lede- 

 maten bevende voorwaarts. »Wat is dat?" riepen wij 

 nogmaals in hetzelfde oogenblik afspringende , en de 

 dieren aanziende , die snuivend naar den oever des 

 waters heen ijlden; wij waren naauwelijks in staat 

 hun te beletten er in te springen. Wij hadden den 

 zoom van het Cipressenwoud , 't welk de baai aan 

 beide oevers omgeeft, betreden. De roode streep aan 

 onze regter zijde werd allengs helderder , schemerde 

 voortdurend scherper door de duisternis der cipressen , 

 wier ontzettende digtheid den rook nog wat afhiehl. 



Het knetteren liet zich nu sterker hooren. »Wat 

 zal dat nu beteekenen ?'' riep Gaston geheel ontsteld 

 uit. »God beware ons! dat beteekent hetgene men 



