200 



ten woiid- of prairiebrand nocmt ," voegde hij erbij. 

 »Een woud- of prairiebrand !" herhaalden wij beiden 

 met stomme gebaren , en zagen elkander aan als 

 menschen wier verstandelijke vermogens belemmerd 

 worden. De rook drong al diepcr en dieper door de 

 cipressen. »Mijn God! wat zuUen wij beginnen?" riep 

 Gaston nogmaals met half g^esmoorde stem, en de 

 tranen vloeiden over onze wangen. Op eens stortten 

 onze paarden rillend neder, als of ze van eene koorts 

 beroerd waren , en sprongen toen weder op. Een 

 troep herten brak digt voorbij ons, door het moeras- 

 riet en stortte zich in de baai, die zij tot halverwege 

 doorwaadden; toen de dieren in het midden gekomen 

 waren, bleven zij, op naauwiijks vijftig schreden van ons, 

 staan en keken ons aan als of zij onze hulp wilden 

 afsmeeken; wij verbeeldden ons tranen in de oogen 

 dezer dieren te zien en de angst in himne gebaren te 

 lezen. 



Wij zagen de herten , onze paarden en ons zelvcn 

 aan , en dan weer door den cipressenzoom naar de 

 prairie. De heldere roode streep kwam immer drei- 

 gend nader, met een' zoo heeten iuchtstroom, dat 

 het weinigje zweet, dat nog uit onze porien drong, 

 onmiddelijk verdroogde. De Iuchtstroom liet zich 

 sterker hooren ; een langgerekt de zenuwen ontroerend 

 fluiten, sissen en kraken en dan een geknetter, en 

 midden door die verstikkenden rook eene heldere 

 vlam, en onmiddelijk daarachter eene vuurzuil — wat 

 leg ik , eene vuurzuil , neen eene zee van vuur — het 



