202 



Een salvo van minstens tien gevveerschoten beant- 

 woordde onzen uitroep. De scboten waren op naaiiwe- 

 lijks twee honderd schredeii van ons gelost, maar wij 

 zagen niets en hoorden slecbts den doffen , door dikke 

 luchtstroomen zwak tot onze ooren dringenden knal. 



De dieren om ons been sidderden bij bet nieuwe , 

 dreigende gevaar , maar weken geene enkele scbrede 

 terug. »Wat is dat?" vroegen wij, die tot aan den 

 hals in bet water stonden. Een nieuw salvo, werd 

 op slecbts bonderd passen afgevuurd. Wij zagen nu 

 de rood licbtende vlammen , boorden tevens ook stem- 

 men door elkander, in een dialect, dat balf franscb, 

 balf indiaanscb klonk. »Scbiet alles dood, alles, 

 werp bet in de boot en op den oever; boudt u niet 

 op," scbreeuwden zij. ))Het zijn Akadiers, naar bunne 

 spraak," bemerkte Gastoin. Andermaal een nieuw 

 salvo , waarvan eenige kogels digt langs onze boofden 

 floten. »Halt!" scbreeuwden wij, »balt, wij zijn 

 bier. Schiet niet, voor dat ge gezien bebt waarbeen 

 en wat gij scbiet." 



Een oogenblik was alles stil , maar daarop brak een 

 woedend lagcben uit de ruwste keelen los. » Scbiet, 

 scbiet gij," riepen wij, »dan vuren wij ook; boudt 

 op met scbieten." — »Morbleu!" lieten zicb daarop 

 bruUende stemmen booren. »Wie is dat? wat bebben 

 deze ons te bevelen ? scbiet de bonden neer!" — »Neem 

 u in acbt, want wij scbieten terug." — »Sacre!" 

 riepen de wilden andermaal , bet zijn adelijken uit bet 

 kerspel; ik ken ze aan bunne spraak. Scbiet de 



