203 



hondeii neer , die spionnen ; wat hcbbeii zij in de 

 baai te doen ?" — »Al3 gij schiet , dan kome het 

 vergoten bloed over u!" schreeuwden wij in halve 

 vertwijfeling, onze geweren aanleggende inderigling, 

 waar wij de bleekroode tongen iiit de buksen hadden 

 zien bliksemen. In dit oogenblik verhief zich een 

 donderende stem met een ))halt! wat gebeurt daar?" 

 »Halt!" riepen vijf stemmen na elkander, Halt! wat is 

 daar ? Halt ! of gij zijt mannen des doods ! Sacre , ce 

 sont des Americains !'' schreeuwden de Akadiers. 

 »Halt!" riep nogmaals een sterke, voile stem, en in 

 een oogenblik zagen wij eene boot en de hoofden van 

 eenige mannen langs ons been glijden, en in de 

 donkere rookwolk naar de Akadiers Snellen. Er 

 heerschte een oogenblik stilte. Daarop riep men : 

 »heer graaf de vignerolles; heer graaf!" riep men 

 andermaal; in de volgende minuut kwam het bootjo 

 op ons toe en herkende de jongc Martin ons; dade- 

 lijk werden wij omringd door meer dan twintig Aka- 

 diers en vijf of zes Amerikanen. De Akadiers hadden , 

 op het eerste leeken van een' prairiebrand , zich in 

 booten op de baai ingescheept. 



Het vuur, welk in den regel in den herfst wordt 

 ontstoken, drijft alle beesten, die er him oponthoud 

 hebben, natuurlijk van beide zijden naar het water; 

 de Akadiers waren nii gekomen om eene jagt op de 

 beangstigde dieren temaken; half wilde schepselen, 

 naauwelijks half gekleed; de mannen met lijfrokjes 

 ©m de lenden , een paar vrouwen met grove hemden 



