204 



en eene soort van buis. Wij wai'en {jelroffen over de 

 bmtale wijze waarop zij de arme dieren nederschoten. 

 Dit scheen evenzeer bij de Amerikaneii het geval te 

 zijn. De oudste van hen sprak ons het eerste aan. 

 »Frenchers! wilt gij met deze Akadiers gaan, of gaat 

 gnj liever met ons mede?" — »Wie zijt gij, mijne 

 vriendeii?" ~ »Vrienden?" hernam de man, het 

 hoofd schuddende ; wgij maakt spoedig vriendsehap , 

 vriend ! neen , dat zijn wij nog lang niet ; maar 

 indien gij met ons wilt?" — »Heer graaf ," zeide de 

 jonge Martin ," deze vijf heeren Amerikanen zijn geko- 

 men om u op te sporen ; zij hadden die goedheid , 

 toen zij vernamen dat wij geene levensmiddelen meer 

 hadden en verdwaald waren." — De hitte werd onver- 

 dragelijk , de rook verstikkend. Wij gingen op de 

 boot toe , en de man ti ok er onze bevende paarden 

 in , tcrwijl wij er bijna onbewust, ja half zinneloos in 

 zakten. Het was de hoogste tijd — de krachten hadden 

 ons begeven — van alles wat er verder voorviel hoorden 

 of zagen wij niets meer. Hoe lang wij zoo bewuste- 

 loos in de boot gelegen hebben , weet ik niet ; het 

 mag misschien wel een kwartier geduurd hebben. 

 Wij werden eindelijk uit onze onmagt door den ouden 

 wakker geschud , die met een flesch tafia in de hand 

 ons toeriep , of wij niet eene kleine hartversterking 

 wilden gebruiken, »gij zult ze wel noodig hebben," 

 meende hij. 



Met beide handen en half geslotene oogen grepen 

 wij naar de flesch en namen eene goede tciig. De 



