205 



whiski versterkte ons wonderbaar; wij sloegen de oogen 

 we^r op. Voor ons lag een onafzienJ)aar cipressen- 

 moeras , achtcr ons de breede waterspiegel der in 

 elkander vlietende baaijen , over welke een eindlooze 

 chaos van rook zoo verspreid lag , dat wij beneden 

 het staalblaauwe water, en boven den blaauwen hori- 

 zon! zagen, wclken cchter ten Zuid-westen wederom 

 door de hoog voorbij trekkende rookzuilen aan onze 

 blikken ontrokken werd. Slechts enkele malen schit- 

 terden de vlammen hier door , en de geweldige massa's 

 cipressen schenen verzonken in eene zee van vuur. 

 »Wij zijn toch nil tegen het vimr verzekerd?" was 

 mijne huiverende vraag. 



»Zeker genoeg," hernam de oude , »maar het zal 

 laat worden , de zon staat geen uur meer boven den 

 horizont , en wij hebben nog een heel eind wegs af 

 te leggen/' — »En waarheen gaat deze weg?" vroeg 

 ik. »Waarheen hij gaat? Ei wat , waarheen gaathij, 

 dat hangt van u af ; hij voert door het cipressenmoe- 

 ras, tenzij gij aan een' omweg de voorkeur mogt 

 geven." — »De kortste weg is de beste ," was mijn 

 antwoord. »De kortste weg is de beste" bromde de 

 oude zich tot zijne jagtgenooten wendende. »Daar 

 kunt gij weer eens den Franschman aan herkennen. 

 Het is wel; wij willen den kortsten weg ten zijnen 

 genoege nemen, het komt op het zelfde neer." — » Ja- 

 mes," en hij wendde zich tot een der mannen , »gij 

 gaat verder door het schildpaddenmoeras , wij gaan 

 regt door. — »Maar onze paarden?" merkte ik op. — 



